*หมายเหตุ เหตุการณ์ต่อเนื่องจากที่แบคฮยอนยื่นข้อเสนอ
300 วอนให้ชานยอลเลือกตัวเองเป็นคนที่หน้าตาดีอันดับที่ 3 ค่ะ (300 วอนก็ประมาณ 10 บาทนะคะ
ถือว่าเป็นเงินน้อยมากที่แบคฮยอนเสนอให้ชานยอล555555)
‘ก๊อก ก๊อก ก็อก’
เสียงเคาะประตูดังขึ้นในเวลาที่ทุกคนควรจะเข้านอนกันหมดแล้ว
ใครกันนะ ไม่ยอมหลับยอมนอน
ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของเขาแล้วมองไปยังประตูต้นเหตุของเสียง
“มาเข้าสิ ไม่ได้ล็อก” แบคฮยอนพูดขึ้นแล้วกลับมาให้ความสนใจสมาร์ทโฟนในมือตัวเอง
“อ่าว ชานยอล มีอะไรอ่ะ?”
“…..” ชานยอลยังคงไม่พูดอะไร แต่แบมือออกมาเหมือนจะขออะไรสักอย่าง
“อะไร? แบมือทำไม แล้วทำไมไม่นั่งเนี่ย
ยืนค้ำหัวอยู่ได้” แบคฮยอนนิ่วหน้าใส่คนตัวสูง
ก็จริงอ่ะ ทำไมไม่นั่ง แล้วยังมาแบมืออะไรอีก พี่งง!!
“สามร้อยวอน” ชานยอลพูดขึ้นโดยที่ยังแบมืออยู่
“อะไรอ่ะ? จะเอาจริงๆหน่ะเหรอ?
กะอีแค่สามร้อยวอนหน่ะนะ”
“ก็นายบอกว่าถ้าเลือกนาย นายจะให้สามร้อย นายพูด”
“ขี้งก!!” แบคฮยอนเค้นหัวเราะใส่คนตัวสูง
“จะไม่ให้ว่างั้น?”
“แล้วที่นายบอกจะให้จงอิน ถ้าจงอินเลือกนาย นายให้จงอินหรือยัง?”
“ให้แล้ว ไปถามจงอินได้เลย”
“ชิส์!!” แบคฮยอนจิ๊ปากใส่อีกคน
โดยที่อีกคนยังคงจ้องใบหน้าของเขาไม่วางตา
“ได้!! เอาไปเลย สาม ร้อย วอน!! เคร๊???” แบคฮยอนตะเบงเสียงพูด
พร้อมกับเอี้ยวตัวควักเงินสามร้อยวอนวางลงบนมือชานยอล
“….”
“พอใจยัง?” พูดเสร็จก็ทิ้งหลังลงโซฟาแรงๆ
มองหน้าอีกคนอย่างหาเรื่อง
“ยัง”
“เอ้า!!” นี่ขึ้นแล้วนะ สามร้อยวอนก็ให้ไปแล้ว
จะเอาอะไรอีก
“นายคิดว่านายให้แค่สามร้อยวอน มันพอแล้วเหรอที่ฉันเลือกนายอ่ะ”
“เอ๊ะ! ก็ในรายการนายก็ตกลงแล้วนิ” แบคฮยอนขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่เข้าใจจริงๆนะ
ตอนอัดรายการก็ไม่เห็นจะท้วงอะไร ทีงี้จะมาเอาอะไรเพิ่มละ
“ใช่ ฉันไม่อยากหักหน้านายในรายการ ก็เลยคิดว่าค่อยมาเอาเพิ่มที่หลังไง” ชานยอลพูดพร้อมนั่งลงข้างๆแบคฮยอน แขนแกร่งพาดลงไปตามแนวโซฟา
“ไม่!!” แบคฮยอนยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนตัวสูง
พร้อมพูดว่า ‘ไม่’ อย่างหนักแน่น
แต่ในสายตาชานยอลมันไม่มีความน่ากลัวเลยซักนิด มันออกไปทางน่ารักเสียด้วยซ้ำ
เวลาลูกหมามันงอนโหดแบบนี้หน่ะ
“ขำอะไร? ตลกเหรอ?”
“ป๊าววว” ชานยอลปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขากำลังยิ้มจนแก้มจะปริอยู่แล้ว
“เป็นอะไร? ไม่พูดไม่จาตั้งแต่ตอนขึ้นรถกลับแล้ว”
“….”
“จะพูดมั้ย?”
“....”
“ไม่พูดจูบนะ”
“….”
“แบคฮยอน”
“…”
“อื้อออ!!” ในเมื่อไม่ยอมพูด ก็ต้องโดนลงโทษ
ชานยอลเอียงหน้าแบคฮยอนมาจูบลงโทษ คนอย่างชานยอลพูดจริงทำจริง ไม่เคยขู่
“ชานยอล!!” แบคฮยอนผลักชานยอลออก
ทุบอกแกร่งรัวๆด้วยความโกรธ
“โอ้ยย เจ็บๆ แบคฮยอน เจ็บ!!” จริงๆก็ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่หรอก
ทำเป็นกุมอกไปงั้นแหละ
“เจ็บเหรอ ดี นี่ๆๆๆ” แบคฮยอนทุบอกชานยอนอีกรอบ
แต่คราวนี้คนตัวสูงใช้แรงรวบแขนอีกคนเอาไว้จนต้องหยุดดิ้น
“งอนอะไร?”
“ไม่ได้งอน...” แบคฮยอนสะบัดแขนออกจากการจับกุมไป
นั่งหันหน้าตรงแล้วทำหน้างอ เห็นแล้วมันน่ารักน้อยซะที่ไหนละ
“งอนแน่ๆ”
“....”
“ยอลมาง้อแล้วนี่ไง หายงอนยอลเถอะน้าา”
“รู้มั้ยทำอะไรผิด?” แบคฮยอนหันมองค้อนใส่คนตัวสูง
“ไม่รู้”
“ไม่รู้ก็ไม่ต้องมาคุย”
“อ๊า ก็ไม่รู้จริงๆนี่น่า คิดตั้งนานก็คิดไม่ออกว่ายอลทำผิดเรื่องอะไร
จะว่าเรื่องที่วันนี้ยอลไม่ซื้อเค้กสตรอเบอรี่ให้เพราะเดี๋ยวแบคจะอ้วนไป…..แหะๆ ก็ไม่ใช่มั้ง”
“….”
“แบคฮยอนนี่ ตัวเองงอนอะไรเค้าเหรอ? บอกเค้าได้มั้ย เค้าจะปรับปรุง เค้าจะไม่ทำอีก สัญญา” ชานยอลชูนิ้วตามลูกเสือสามัญ
แบคฮยอนหันมองอีกคน
สบตาเข้ากับดวงตากลมๆที่เขาไม่สามารถใจแข็งได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
“นายไม่ยอมเลือกฉันเป็นอันดับหนึ่งอ่ะ…”
“โห เรื่องนี้เองอ่ะเหรอ ยอลก็เลือกตามที่ยอลคิดอ่ะ อีกอย่าง
ถ้าเลือกแบคที่หนึ่งเดี๋ยวชิปเปอร์แซวเละแน่ๆ แบคเขินไม่ใช่เหรอ?”
“ที่หนึ่งอ่ะ ยอมเซฮุนก็ได้ น้องมันก็หล่อจริงอ่ะ
แต่เลือกฉันที่สองก็ไม่ได้”
“ห้ะ! เมื่อกี้ว่าไงนะ?
บอกว่าเซฮุนหล่อเหรอ?”
“ใช่”
“แล้วยอลล่ะ?”
“นายไม่หล่อตั้งแต่ไม่เลือกฉันเป็นที่สองแล้ว
ฉันต้องเสนอสามร้อยวอนเพื่อให้นายเลือกฉันเป็นที่สาม
ถ้าฉันไม่เสนอนายก็จะไม่เลือกฉันใช่มั้ยล่ะ?” แบคฮยอนยังคงหน้างอใส่คนตัวสูงที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเขาเลยสักนิด
ไอ่โย่งบ้า
“แบคฮยอน”
“....”
“ถึงฉันเลือกนายเป็นอันดับสุดท้าย นายก็น่าจะรู้
ว่าจริงๆแล้วนายเป็นที่หนึ่งในใจฉันเสมอ จะเป็นนายคนเดียว และเป็นนายตลอดไป”
“….” ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ใจเต้นแรงขนาดไหน ชานยอลต้องรู้แน่ๆเลย
แบคฮยอนหลบตาอีกคนไปก่อน เพราะถ้าขืนจ้องตากลมๆนานกว่านี้ เขาต้องบ้าตายแน่ๆ
“หายงอนแล้วใช่ม๊า” ชานยอลขยับตัวเข้าใกล้อีกคน
โน้มใบหน้าเข้าใกล้ลูกหมาตัวน้อยที่ตอนนี้กำลังเก็บอาการเขินจนตัวแทบแตก
“ยอลรักแบคนะ” เสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูของคนตัวสูง
ทำเอาหัวใจของแบคฮยอนหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก่อนจะหลับตาปี๋
เมื่อปลายจมูกโด่งทำตัวซุกซนอยู่แถวซอกคอขาวๆ จั๊กจี้จนต้องหดคอหลบ
“คิคิ ชานยอล จั๊กจี้ อื้ออออ!!” พอได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากคนตัวเล็ก
ชานยอลก็พอใจแล้ว
“หายงอนแล้วเนอะ”
“อื้มม” ชานยอลกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
ไม่แน่นเกินไปจนทำให้อีกคนอึดอัด กลับกัน
มันทำให้คนที่ถูกกอดจนจมอกรู้สึกอบอุ่นขึ้นไปอีก
“ชานยอล”
“หื้มม ว่าไงครับ?”
“กอดแบคแน่นๆเลยนะ ชดเชยที่ยอลไม่ซื้อเค้กให้แบค”
“ฮ่าาาา ได้ครับ ยอลจะกอดแบคแน่นๆอย่างงี้เลย จะไม่ปล่อยเลยด้วย” ไม่ว่าเปล่า ชานยอลจรดปลายจมูกคมลงบนคอขาว
ไล่ซูดดมความหอมจากร่างกายที่เขารัก
“หอม”
“หื้ม หอมเหรอ? แบคยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ
อยู่มาทั้งวันเหม็นจะตาย บอกว่าหอมได้ไง คนโกหก” แบคฮยอนทำหน้ายู่ใส่คนที่บอกว่าเขาหอม
“หอมจริงๆ ไม่ได้โกหก เนี่ย มันหอม” พูดจบก็ก้มลงฟัดเจ้าลูกหมาอีกรอบ
เรียกเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี
“จุ๊บ” แบคฮยอนแตะริมฝีปากบางของตัวเองกับริมฝีปากหนา
มันเป็นจุ๊บที่ทำให้ชานยอลถึงกับอึ้งไปเลย
“แบคฮยอน!!”
“คิคิ”
“จูบคนอื่นก่อน มันไม่งามเลยนะ”
“ไมอ่ะ ทีชานยอลยังจูบแบคก่อนได้เลย บางทีลักจูบตอนแบคนอนหลับด้วย
อย่านึกว่าแบคไม่รู้นะ”
“อ๊า เรื่องนั้นยอมรับก็ได้ แต่แบคต้องรับผิดชอบที่ทำให้ยอลตกใจ” พูดจบก็โน้มใบหน้าเข้าใกล้คนตัวเล็ก
“อื้มม” ชานยอลประทับริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางสีเชอรี่
เอนตัวแบคฮยอนลงนอนราบไปกับโซฟานุ่ม จูบเม้มเอาใจคนตัวเล็ก
จนเกิดเสียงดังจ๊อบแจ๊บน่ารำคาญ ก่อนที่มือหนาจะอยู่ไม่สุก
ลูบไล้ตั้งแต่ลาดไหล่ลงไปจนถึงเอวคอด
“อื้อออออ!!” แบคฮยอนครางออกมาด้วยความเสียวซ่านบริเวณหน้าท้อง
ชานยอลดูดดึงริมฝีปากบาง โดยที่มือหนายังคงลูบวนหน้าท้องอย่างเอาใจ
“อื้ออ” เสียงเล็กร้องอู้อี้ประท้วงในลำคอเพื่อขออากาศหายใจ
ชานยอลถอนจูบออก จ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงซ่านไปจนถึงใบหู
คนอะไรน่ารักน่ากินได้ขนาดนี้ เขาไม่เคยอดใจได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ชานยอลก้มลงอีกครั้งดูดเม้มที่ซอกคอขาวจนเกิดรอยแดง
“ช…ชานยอล” แบคฮยอนรู้สึกเสียววูบวาบไปหมดทั้งตัว
เมื่อมือหนาสอดเข้าไปในเสื้อยืดสีขาวตัวบางแล้วสัมผัสยอดอกของคนตัวเล็ก
เขาขยุ้มเรือนผมของคนด้านบนด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย
คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นเมื่อตนดูดเม้มซอกคอขาวจนพอใจ
“ไปอาบน้ำกันนะครับ”
ฉับฉับฉับ Cut คร่าาาา555555 ไม่ค้างเนอะ ครั้งนี้เราไม่เขียน NC นะคะ เราอยากให้เนื้อเรื่องออกง้องอนน่ารักๆ เขินบ้างเสียวบ้างนิดๆหน่อยๆ5555 คราวหน้าเราจะชดเชยให้เยอะๆเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น