“ฟู่ววววว”
แบคฮยอนวักน้ำใส่หน้าตัวเอง ถูใบหน้าไปมาสองสามครั้ง เพื่อให้ตัวเองรู้สึกสดชื่นขึ้น หลังจากที่กลับมาถึงหอก็ร้องไห้ไปอีกรอบ เพราะยังรู้สึกตื้นตันกับรางวัลศิลปินแห่งปี
แบคฮยอนหลับตาลง ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เขาร้องไห้เยอะแล้ว คงต้องหยุดซักที
“อื้อออ”
แบคฮยอนร้องตกใจ เมื่อรู้สึกถึงท่อนแขนแกร่งที่โอบเอวเขาจากด้านหลัง ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ก็คนที่ปลอบเขาตั้งแต่อยู่บนเวทีจนถึงเมื่อกี้นี้นั่นแหละ
“ยังร้องอยู่อีกเหรอ ฉันไม่รู้จะปลอบยังไงแล้วนะ”
แบคฮยอนหันหน้าเข้าหาชานยอล เงยหน้าขึ้นมองดวงตากลมโต ก่อนจะหลบตา
“ก็...ก็มัน...” แบคฮยอนเริ่มจะเบะปากร้องไห้อีกรอบ เขากำลังจะหยุดแล้วนะ ถ้าชานยอลไม่มาพูดแบบนี้อ่ะ อุตส่าห์ขอตัวมาสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำคนเดียวแล้ว ยังจะตามมาอีก
“ไม่ร้องแล้วนะ คนเก่ง คนเก่งของชาน” ชานยอลใช้นิ้วโป้งลูบแก้มขาวเนียน เพื่อเช็ดคราบน้ำตา
“ขี้แงจังเลย หื้มมม” ชานยอลเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ข้างๆมาซับน้ำที่คนตัวเล็กเพิ่งล้างไปออกจากใบหน้าสวย เช็ดอย่างเบามือและถนุถนอม
“ก็มันดีใจอ่ะ ชานยอลไม่ดีใจเหรอ?”
“ดีใจสิ แต่ให้ฉันร้องอีกคนก็แย่นะสิ ใครจะปลอบนายล่ะ” ชานยอลลูบหัวทุยๆของอีกคนด้วยความรัก ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากคนตัวเล็ก
“หายหรือยังครับ?”
“อือออ”
“ไม่ร้องแล้วนะ”
“อืมม”
พอเห็นคนตัวเล็กเริ่มดีขึ้น ชานยอลก็ยิ้มกว้างจนตาหยี แบคฮยอนเห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม
ชานยอลจ้องใบหน้าสวยของคนตัวเล็ก ก่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบไปตามริมฝีปากบาง ลูบวนไปมาก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากสีเชอรี่
“อื้ออออ”
แบคฮยอนค่อยหลับตาลง ปล่อยใจไปตามความรู้สึก เอียงใบหน้าเล็กน้อยเพื่อรับจูบร้อนๆที่คนตัวสูงเป็นคนมอบให้
แขนเล็กยกขึ้นคล้องคอคนตัวสูง เผยอริมฝีปากให้ลิ้นร้อนของชานยอลได้เข้าไปสัมผัสความหอมหวานด้านใน
จูบกันอย่างนั้นจนพอใจ ก่อนที่ชานยอลจะถอนจูบออก แล้วเปลี่ยนเป้าหมายเป็นลำคอขาวน่ากินนั่น
“อ๊ะ” เห็นลำคอมันขาวเกินไป คนตัวสูงเลยจัดการฝากรอยรักสีสวยลงไป ดูดเม้มจนเป็นรอยแดงเต็มลำคอไปหมด
“อื้ออ...ชานยอล” ชานยอลขบเม้มที่ใบหูของคนตัวเล็ก แกล้งให้เสียวเล่น จนคนตัวเล็กร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้
มือหนาเริ่มล้วงเข้าไปในเสื้อยืดตัวบาง ลูบหน้าท้องแบนราบ ที่ตอนนี้เริ่มจะมีพุงพลุ้ยๆขึ้นมาบ้างแล้ว
“อ๊ะ...อือออ” แบคฮยอนร้องครางออกมาเมื่อชานยอลใช้นิ้วโป้งลูบวนที่ยอดอกข้างขวา เขี่ยแรงบ้างเบาบ้าง โดยที่ใบหน้าหล่อยังคงซุกอยู่กับซอกคอขาว
ชานยอลละใบหน้าออกมา ก่อนจะยกร่างบางขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล่างหน้า จับขาเรียวแยกออกจากกัน
แล้วเข้าแทรกตรงกลางทันที มือหนาจัดการถอดเสื้อยืดตัวบางออก เผยให้เห็นยอดอกสีสวยล่อตาล่อใจ
“ช...ชาน”
ชานยอลก้มลงครอบครองยอดอกสีสวยด้วยริมฝีปากหนาทันที
กัดที่หัวเบาๆ ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนเลียวนไปมา
มือเล็กเลื่อนไปจับชายเสื้อของคนตัวสูงแล้วดึงขึ้นหวังจะช่วยถอดเสื้อให้
ชานยอลผละออกจากคนตัวเล็ก ถอดเสื้อยืดตัวเกะกะทิ้งไป
แล้วก้มลงชิมความหอมหวานอีกครั้ง
“อ๊าาาา” แบคฮยอนแอ่นอกเชิดหน้าขึ้นด้วยความเสียวซ่าน ฟันสวยขบกัดริมฝีปากล่าง มือเล็กขยุ้มเรือนผมสีเข้มของคนตัวสูงเพื่อระบายอารมณ์
ชานยอลไม่อยากให้เวลาเสพสุขนี้ผ่านไปเลย เป็นไปได้เขาอยากจะเสพร่างกายหอมหวานของแบคฮยอนทั้งวัน ตลอดเวลา แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ชานยอลดันตัวขึ้น ใช้มือหนาค่อยๆเลื่อนกางเกงคนตัวเล็กออกก่อนจะถอดกางเกงตัวน้อยชิ้นสุดท้ายออกไป เผยให้เห็นเจ้าบยอนตัวน้อยน่ารัก แต่น่ารักน้อยกว่าเจ้าของมันนิดนึง
คนตัวสูงก้มลงจูบบริเวณซอกขาขาวด้านในอย่างกับคนหิวกระหาย ริมฝีปากร้อนผ่าวไล่จูบไปทั่วขาเรียวทั้งสองข้าง ก่อนจะยกขาข้างหนึ่งพาดบ่าตัวเอง แล้วใช้ลิ้นแตะที่ช่องทางด้านหลังเบาๆ
“อ๊ะ…อย่า” แบคฮยอนร้องออกมาเพราะตกใจนิดๆ
ก่อนจะหลับตาแน่นเพราะนิ้วชี้ที่สอดเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว
“ฮึก…อือออ…จ…เจ็บ”
“เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้วนะครับ ทนอีกนิดนะคนเก่ง” ชานยอลจูบหน้าผากมนเพื่อปลอบใจคนตัวเล็ก
จริงอยู่ เขาไม่รู้ว่าความเจ็บนี้มันเป็นแบบไหน แต่ไม่ว่ายังไง
เขาก็ไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องเจ็บเพราะอะไรทั้งนั้น
“เพิ่มนิ้วนะครับ” ชานยอลเพิ่มนิ้วจากหนึ่ง เป็นสองและสามตามลำดับ มือหนาอีกข้างลูบศีรษะคนตัวเล็ก แล้วส่งยิ้มบางๆให้
“เจ็บอยู่มั้ย”
“ด…ดีขึ้นแล้ว” แบคฮยอนส่งยิ้มบางๆกลับไป แล้วส่ายหน้าเพื่อบอกว่าเขาไม่เป็นอะไร
“จะขยับแล้วนะ”
สิ้นเสียง
ชานยอลก็ขยับมือเข้าออกทันที คนตัวเล็กกำมือแน่น กัดริมฝีปากล่างแน่นจนมันแดงไปหมด
นิ้วโป้งข้างที่ว่างอยู่เลื่อนไปคลายริมฝีปากบางของคนตัวเล็กออก
เพื่อให้คนตัวเล็กได้ผ่อนคลาย
“อย่าเกร็งสิ…ใจเย็นๆนะ” น้ำเสียงทุ้มของชานยอล
ทำให้แบคฮยอนเริ่มผ่อนคลาย คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆผ่อนออก
จากความเจ็บปวดเริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน
แบคฮยอนเริ่มส่งเสียงครางหวานออกมาเมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนจุดกระสันด้านใน
“ชาน…อ๊ะ…ชานยอล” เสียงหวานร้องเรียกอีกคน ที่กำลังซุกหน้ากับซอกคอขาวของเขาอยู่
“ครับ”
“แบค…อ๊ะ…ม…ไม่ไหวแล้ว”
“….”
“ป…เปลี่ยนเป็นอันนั้น…เปลี่ยนเป็นมัน”
“ครับ เดี๋ยวชานจัดให้” พอเห็นว่าคนตัวเล็กปรับตัวได้แล้ว ชานยอลจึงถอดนิ้วทั้งสามออก
ถอดกางเกงตัวเองออกไปให้พ้นๆ จับแก่นกายใหญ่โตรูดรั้งสองสามครั้ง
ก่อนจะดันส่วนหัวเข้าไป
“อ่าาาาส์ แน่นจัง”
“อื้อออ”
“แน่นจัง...ซี๊ดดด”
ช่องทางด้านหลังของคนตัวเล็กตอดรัดแก่นกายใหญ่ตุบๆๆ
จนชานยอลครางเสียงต่ำออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ว่าจะกี่ครั้ง
ช่องทางนี้ก็ยังต้อนรับเขาดีเสมอ
ชานยอลดันแก่นกายเข้าไปจนสุดก่อนจะส่งจูบร้อนให้คนตัวเล็ก
“ม...มันใหญ่ขึ้นหรือเปล่า?”
“หืมม ไม่รู้เหมือนกัน” ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ที่ต่างคนก็ต่างพูดเรื่องลามกออกมาแบบไม่มีใครอายใคร
“จะขยับแล้วนะ”
“อืออ”
ชานยอลจับเอวคอดของอีกคนไว้เป็นหลักก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ
“อาาาส์....แบค”
“อื้อออ”
มือหนาลูบไล้เนื้อตัวขาวเนียนช้าๆ
โดยที่สะโพกหนายังคงขยับเข้าหาความสุขสมด้านใน
“ชานยอล...อื้ออ...ชานยอล” แบคฮยอนโน้มใบหน้าหล่อลงมาจูบ ตอนนี้เขาอยากได้จูบร้อนๆจากคนตัวสูงมากที่สุด
“แบค...อาาา”
“อ่ะ...อ๊าาา” นิ้วเรียวจิกลงบนแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย
“ชานยอลเร็ว...อื้ออ...เร็วอีก”
แบคฮยอนขอร้องทั้งที
ชานยอลก็ไม่อยากจะขัดใจ เขาดันตัวขึ้น ก่อนจะจับสะโพกอวบให้มั่น
แล้วเร่งจังหวะให้เร็ว และเร็วขึ้นไปอีก
“อ่ะ...อื้อออ” มือเล็กเลื่อนไปจับแก่นกายตัวเองแล้วรูดรั้งมัน เมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถึง
“ชาน”
“ครับ?”
“อืออ...เสียว”
“ดีใช่มั้ย?”
“ดี”
ชานยอลก้มลงซุกซอกคอขาว
จูบเม้มซ้ำๆเพื่อเพิ่มอารมณ์ให้กับบทรักครั้งนี้ก่อนจะกระแทกสะโพกหนารุนแรงตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น
“ซี๊ดดดด”
“แรงๆ...อ๊าาา...แรงอีก”
“ชานยอล...อื้อออ”
แบคฮยอนขยับมือเร็วขึ้น ก่อนจะกระตุกเกร็งสองสามครั้ง แล้วปลดปล่อยน้ำเหนียวหนืดสีขาวขุ่นออกมา เต็มฝ่ามือและหน้าท้องของตัวเอง
“ซี๊ดดด...แบคฮยอน”
ชานยอลก้มลงมองคราบน้ำเหนียวบนหน้าท้องอีกคนด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ก่อนจะหลับตากระแทกกระทั้นสะโพกให้แรงและเร็วขึ้นในจังหวะสุดท้าย
“อาาาาส์”
น้ำรักสีขาวขุ่นฉีดพุ่งเข้าไปเต็มช่องทางด้านหลัง ก่อนจะไหลย้อนออกมา ชานยอลซบหัวลงบนไหล่บาง ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น มีแต่เสียงหอบหายใจแรงของทั้งสองคนที่ดังคับห้องน้ำ
มือหนาลูบแก้มขาวเนียนที่ตอนนี้แดงซ่านไปหมด ไม่ใช่แค่แก้มนะ แต่ว่าผิวกายขาวๆก็แดงไปหมดทั้งตัวเลย ชานยอลก้มลงจูบแบคฮยอนก่อนที่ทั้งสองคนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันเบาๆ
“ชานยอล”
“หื้มม”
‘จุ๊บ’
แบคฮยอนโน้มใบหน้าของคนอีกลงมา
ก่อนจะหอมไปที่แก้มข้างขวาหนึ่งฟอด
“ขอบคุณนะ ที่ช่วยปลอบตอนร้องไห้ ไม่มีชานยอลต้องแย่แน่เลย” คนตัวเล็กยิ้มหวานจนแก้มโมจิขึ้นเป็นลูก
ชานยอลก้มลงจูบที่หน้าผาก นิ้วโป้งลูบแก้มกลมเบาๆด้วยความรักก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้
“แต่ก่อนชานเป็นยังไง ชานก็จะเป็นอย่างนั้น”
“….”
“ต่อให้แบคจะร้องไห้อีกซักกี่ครั้ง ชานก็จะอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆแบคนะ”
“….”
“ชานรักแบคนะ”
“รักมากแค่ไหน?”
“รักเท่าฟ้าเลย”
“จริงอ่ะ”
“จริงสิ ชานโกหกไม่เก่งหรอกนะ”
ดวงตาเรียวจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกคน
ถึงไม่พูดแบคฮยอนก็รู้ว่าชานยอลไม่เคยโกหก สายตาชานยอลไม่เคยหลอก เขารู้ดี
ชานยอลรักเขามาก และในวันที่เขาต้องเจอกับเรื่องอะไรก็ตาม
ชานยอลจะอยู่ข้างๆเขาและพร่ำบอกเสมอว่า ‘ไม่เป็นไร’ เขาเชื่อมัน เขาเชื่อใจชานยอล
“แบคก็รักชานยอลนะ”
จบแล้วค่าาาา 55555555 เป็นยังไงกันบ้างคะ เราหายไปนานเลย ไม่รู้ว่าฝีมือจะตกไปขนาดไหน ฮ่าาาา สัญญาเอาไว้ว่าหลังสอบกลางภาคเสร็จจะเขียนเอ็นซีซักตอน แต่ก็ไม่ได้เขียนซักที มาอัพตอนใหม่ง้อแล้วนะคะ หวังว่าทุกคนจะชอบเน้ออ
