“เห้ออออออออออออออออออออออออออ”
ถอนหายใจยาวไปอี๊กกก
เซฮุนถอนหายใจออกมายาวๆ หลังจากที่เอาโทรศัพท์ส่องไปทั่วห้องแล้วไม่พบโปเกม่อนซักตัว
เขาเองก็อยากออกไปล่าโปเกม่อนที่อุลซานหรือซกโซนะ แต่ก็นั่นแหละ
ขี้เกียจก็ขี้เกียจ นั่งส่องโปเกม่อนบนเตียงนี่แหละ เพื่อว่าจะบังเอิญโผล่หน้ามาซักตัวสองตัว
(ในเกาหลีตอนนี้ยังเล่น Pokemon go ไม่ได้
มีเพียงที่อุลซานกับซกโซเท่านั้นที่มีโปเกม่อน)
“เมื่อไหร่เกาหลีจะเล่นได้นะ”
ว่าแล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ มือหนาวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว
ก่อนประตูห้องจะเปิดออกพร้อมกับร่างบอบบางที่เดินเข้ามา
“ฮยอง
ไปไหนมาอ่ะ”
“….”
เสียงเซฮุนเหมือนสายลมที่พัดผ่านเข้าหูแบคฮยอนแล้วก็ทะลุออกไป
พอเข้ามาก็เดินดุ่มๆตรงไปห้องน้ำเลย พูดด้วยก็ไม่สนใจนะ งอนแล้ว
คิดแล้วก็น้อยใจ
เซฮุนหลับตาลงเพื่อพักสายตาหลังจากที่ส่องหาโปเกม่อนอยู่นานสองนานจนปวดตา ก่อนจะได้ยินเสียงว่าคนตัวเล็กกำลังออกมาจากห้องน้ำ
เอาเถอะ คงจะออกไปข้างนอกต่อสินะ จะไม่สนใจกันใช่มั้ยฮยอง ด้ายยยยย!!
ก่อนที่ต่อมขี้งอนจะทำงานหนักไปมากกว่านี้
แขนแกร่งก็ถูกดึงขึ้นมาก่อนจะรู้สึกถึงอะไรเย็นๆที่แปะลงมาบนท้องแขนข้างซ้าย
“อะไรเนี่ย?”
“คิคิคิ”
เซฮุนจ้องมองแขนตัวเองสลับกับใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มกว้างมองแทททูลายโคนี่แสนน่ารักที่ตัวเองเพิ่งแปะให้คนตัวสูงอยากภูมิใจ
อะไร แค่แปะแทททูต้องมีความสุขขนาดนั้นเลย?
“โคนี่”
“แล้ว?”
“พออยู่บนแขนนายแล้วน่ารักดี”
ไม่ต้องมาพูดจาน่ารักเลยฮยอง นี่งอนอยู่ ถ้ายังไม่รู้ก็รู้ซะ
“ไหนมาถ่ายรูปสิ”
ว่าแล้วร่างเล็กก็แทรกตัวนั่งลงบนตักหนาก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง
มือเล็กจับแขนอีกคนเพื่อจ่อโทรศัพท์กับแทททูโคนี่
“จะถ่ายทำไมเนี่ย”
“งื้อออ
ทำแขนนิ่งๆหน่อยสิ ฉันจะถ่ายโคนี่”
“เห้ออ”
ในเมื่อขัดใจไม่ได้ ก็ปล่อยให้คนตัวเล็กทำตามใจ อยากทำอะไรก็ทำไป
ไม่เคยสนใจเขาอยู่แล้วนี่
‘แชะ’
นั่น!! คิดยังไม่ทันเสร็จ พอถ่ายเสร็จก็เอาแต่ก้มพิมข้อความอะไรก็ไม่รู้แล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ใช่ซิ้ ฮยองสนใจทุกอย่างแหละ ยกเว้นโอเซฮุนคนนี้!!
“คิคิคิ”
“ขำอะไรอยู่ได้”
ก็มันจริงอ่ะ
เอาแต่หัวเราะคิกคักชอบใจ นี่ยังไม่รู้เหรอว่างอนอยู่อ่ะ ง้อหน่อยเด้
“น่ารักดี
ดูสิ” ว่าแล้วก็ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้คนตัวสูงดู
รูปแทททูโคนี่ที่ถูกแต่งให้เป็นสีขาวดำพร้อมกับแคปชั่น ‘แทททูที่แขนข้างซ้ายของเซฮุน’
“หือ
เอาลงไอจีด้วยเหรอ”
“ช่ายยย”
“แล้วไปได้มาจากไหน”
“ของพี่เมเนอ่ะ
ฉันเห็นมันน่ารักดี เลยขอมาจะติดแขนนาย” ปากก็พูดไป
แต่สายตาก็ยังจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วมือก็ยังเลื่อนดูคอมเม้นรูป
“เหอะ
ฮยองนึกถึงผมด้วยเหรอ”
“พูดอะไร
ฉันก็นึกถึงนายเสมอแหละ” แบคฮยอนก็พูดตามความจริงนะ
เขาเองก็คิดถึงคนตัวสูงตลอดเวลาแหละ
เพียงแต่บางทีไม่รู้ตัวว่าอาจจะสนใจคนตัวสูงไม่มากพอ
ทำให้งอนตุ๊บป่องอยู่บ่อยๆแบบนี้
“หือ
เป็นอะไรอีกล่ะ”
“….”
“งอนอีกแล้วเหรอ” แบคฮยอนเอียงตัวเพื่อหันมามองหน้าอีกคน จะงอนอะไรบ่อยๆ
ฮยองไม่ได้เกิดมาเพื่อตามง้อนายนะเซฮุน
“ขี้น้อยใจจังเลยนะ”
ไม่ว่าเปล่า มือเล็กยกขึ้นบีบจมูกโด่งของอีกคนด้วยความหมั่นเขี้ยว
“ก็ฮยองไม่สนใจผมเลยอ่ะ
ไม่ให้งอนได้ไง” พูดไปหน้ามุ่ยไป เจ้าเด็กนี่
ประจำเดือนไม่มาหรือยังไง หงุดหงิดงอนได้ตลอดเวลา นี่สงสัยเหลือเกินว่ามีแฟนหรือมีลูกกันแน่เนี่ย
“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ”
“….”
“ถ้าฉันไม่สนใจนายจะมานั่งอยู่ตรงนี้เหรอ”
“….”
“เห้ออ
อุตส่าห์ปฏิเสธปาร์ตี้เนื้อย่างเพื่อจะอยู่กับนาย”
“….”
“เจอคำพูดแบบนี้
ฉันก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ”
ใบหน้าสวยงอลงทันที
พูดจริงๆนะ
วันนี้เขาอุตส่าห์ปฏิเสธเพื่อนๆที่ชวนออกไปกินเนื้อย่างแสนอร่อยในวันหยุด
เพื่อจะได้อยู่กับคนตัวสูงเลยนะ กับเพื่อนเดี๋ยวค่อยไปเมื่อไหร่ก็ได้
นี่เรียกว่ายังไม่สนใจอีกเหรอ
“….”
“….”
‘หมับ’
แขนแกร่งโอบกอดเอวบางของแบคฮยอน
ไม่หลวมและไม่แน่นจนเกินไป แต่แบคฮยอนกลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมา
เซฮุนเกยคางลงบนไหล่บางของคนตัวเล็ก กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด
“ขอโทษ”
“….”
“ไม่งอนแล้ว”
“….”
“ฮยองอย่าทำหน้างี้ดิ”
“….”
“หายงอนผมนะ”
“….”
“นะ”
“….”
‘จุ๊บ’
ริมฝีปากหนาประทับลงบนแก้มนุ่มนิ่ม
ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเขินอาย
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจนถึงวันนี้แล้วยังจะต้องเขินอายอะไรคนตัวสูงอีก
แต่ตอนนี้แบคฮยอนกำลังเขินจริงๆนะ
“หายงอนผมนะ
นะครับ” ใบหน้าหล่อก้มลงกับไหล่บางอย่างกับคนรู้สึกผิด
บทจะงอนก็งอนตุ๊บป่อง บทจะง้อก็ง้อซะเขินเลยเนี่ย
“รู้หรือยังว่าถูกงอนหนักๆแล้วต้องง้อมันเป็นยังไง”
แบคฮยอนพูดขึ้น จริงๆคนตัวเล็กไม่ได้โกรธ หรืองอนอะไรคนตัวสูงเลยซักนิด
เพียงแต่อยากจะสั่งสอนให้คนตัวสูงได้รับรู้ถึงความรู้สึกคนที่ถูกงอนดูบ้าง
ทีหลังจะได้ไม่งอนบ่อยสามเวลาหลังอาหารแบบนี้อีก
“รู้แล้วคร้าบบ”
“วันหลังห้ามงอนอะไรไม่เข้าท่าอีก
เข้าใจมั้ย?”
“เข้าใจแล้วครับ”
“ไม่ต้องเรียกร้องหาความรัก
ทั้งทีฉันมีให้นายอยู่แล้ว เข้าใจรึเปล่า?”
“ครับ
ต่อไปนี้ผมจะไม่งอน ผมจะเป็นเด็กดี ไม่ให้ฮยองปวดหัวอีก” ไม่ว่าเปล่า
ริมฝีปากหนาจูบลงที่ไหล่บางเบาๆด้วยความรัก เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากแบคฮยอนได้ดีทีเดียว
“คิคิ
เซฮุน จั๊กจี้หน่า”
“ฮยองยิ้มแล้ว”
คนตัวสูงยิ้มกว้างเมื่อเห็นแบคฮยอนหัวเราะ
เขาชอบเวลาที่เห็นแบคฮยอนมีความสุข เขาชอบรอยยิ้มของแบคฮยอน
อันที่จริงเขาก็ชอบทุกอย่างนั้นแหละที่เป็นแบคฮยอน
“เมื่อกี้ทำอะไรอยู่
หื้ม”
“จับโปเกม่อน”
“แล้วได้มั้ย?”
“ไม่มีซักกะตัว”
“ก็ชวนไปซกโซก็ไม่ไป”
“ก็อยากอยู่กับฮยองนี่นา
วันหยุดทั้งทีอ่ะ” นั่น ทำหน้ายู่จะงอแงอีกแล้วล่ะสิ
“งั้นก็นอนส่องไปเถอะ
ส่องให้ตายก็ไม่เจอหรอก” แบคฮยอนหันมายิ้มเยาะใส่คนตัวสูง
ก็นะ บอกว่าอยากจะไป พอชวนไปก็ไม่ไป แล้วจะมางอแง ไม่สงสารหรอกจะบอกให้
“หูยย
นี่ไง เจอละตัวหนึ่ง” เซฮุนทำเสียงตื่นเต้น
“ห๊ะ
ไหนๆ มีได้ไงอ่ะ” แบคฮยอนหันซ้านหันขวามองหาโปเกม่อน ตื่นเต้นตามน้ำเสียงคนตัวสูง
“ไหนอ่ะเซฮุน”
“นี่ไง
โปเกม่อนนนน” ไม่พูดเปล่า มือหนาก็ดึงแก้มขาวเนียนจนย้วยติดมือออกมา
แบคฮยอนปัดมือหนาออกก่อนจะเอียงตัวหันหน้าเข้าหาคนตัวสูง
“โปเกม่อนบ้าอะไร
นี่ฮยองเอง จำไม่ได้หรอมมม” แบคฮยอนพูดติดตลกบ้าจี้เล่นตามอีกคน
เอามือสองข้างแนบแก้มเอียงหน้ายิ้มแป้นใส่คนตัวสูง เอาวะเล่นตามมันหน่อย
“โปเกม่อนน่ารักขนาดนี้
สงสัยจะปล่อยไปไม่ได้แล้วล่ะ” พูดจบก็จู่โจมซุกใบหน้าหล่อกับซอกคอขาว
ดันร่างบอบบางให้นอนลงแล้วขึ้นคร่อมทันที
“คิกคิก…เซฮุน…จั๊กจี้…อื้ออ” เซฮุนก้มลงฟัดคนตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว
คนใต้ร่างก็เอาแต่ดิ้นไปดิ้นมาเพราะจั๊กจี้
“เซฮุน…ฮืออ…พอแล้ว…คิกคิก” แบคฮยอนหัวเราะหนักจนเริ่มหายใจไม่ทันแล้ว ใบหน้าหล่อจึงผละออกมา
“เป็นโปเกม่อนอย่าพูดมากหน่า
ให้จับซะดีๆ”
“นี่
เล่นตามหน่อยเอาใหญ่เลยนะ อื้อออ” คราวนี้ไม่ใช่การทำให้จั๊กจี้เหมือนทุกครั้ง
ริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากบางเบาๆ
ก่อนจะละเมียดละไมดูดดึงริมฝีปากบางบนและล่างอย่างเอาใจ
คนตัวเล็กหลับตาลงซึมซับความรู้สึกทั้งหมดที่คนตัวสูงส่งมาให้
ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กน้อยเป็นเชิงขออนุญาตเข้าไปสำรวจความหอมหวานภายใน
ซึ่งคนตัวเล็กก็ไม่คิดจะขัดใจอะไร
เผยอริมฝีปากให้ลิ้นร้อนได้เข้าไปหาความสุขข้างใน จูบนี้อ่อนโยนเหลือเกิน
อ่อนโยนเสียจนแบคฮยอนรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ
แล้วมันก็ทำให้เขารู้สึกเขินอายกับจูบครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
เซฮุนถอนจูบออก
จ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้เห่อร้อนและแดงก่ำเพราะความเขินอาย
“มันชา”
มือเล็กลูบไปมาที่ริมฝีปากบาง เขารู้สึกว่าตอนนี้มันคงบวมเจ่อมากแน่ๆถึงได้รู้สึกชาขนาดนี้
มือหนาจับมือของแบคฮยอนออกก่อนจะใช้นิ้วโป้งของตัวเองลูบไล้ริมฝีปากบวมๆนั่นแทน
คนตัวสูงยิ้มออกมาก่อนจะก้มลงจูบเม้มมันอีกครั้ง
ดูดดึงเล่นจนคนใต้ร่างเขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว
“เขินเหรอ”
“เปล่า”
แบคฮยอนหลบสายตาคมเพราะทนจ้องตาคู่นั้นไม่ไหว
นับวันเด็กนี่ยิ่งไม่เกรงใจเขาแล้วนะ
“ไม่เขินก็มองหน้าผมสิ”
แบคฮยอนหันมาสบสายตากับคนด้านบน
แต่ก็นั่นแหละ มองได้ไม่นานก็หลบตาไปอีก
“ฮยองเขินผมจริงด้วย
หน้าแดงหมดเลย” โอ๊ยย เด็กบ้า จะเอาให้ตายกันไปข้างเลยช่ะ
“หน้าฉันแดงเหรอ?”
มือเล็กยกขึ้นมาทาบใบหน้าตัวเอง ถามกลบเกลื้อนไปงั้นแหละ
อันที่จริงก็พอจะรู้ตัวเองอยู่ว่าตอนนี้หน้าร้อนแล้วก็แดงมากขนาดไหน
“อืมม
ตัวก็แดงด้วยดูสิ” สายตาคมจ้องใบหน้าสวยไม่วางตา
เขาไม่ได้จะแกล้งอะไรคนตัวเล็กหรอก แต่เขาชอบเวลาคนตัวเล็กเขิน มันน่ารักดี
“พอได้แล้วหน่า
เลิกเล่นได้แล้ว” มือเล็กตีไหล่คนด้านบนโทษฐานที่ทำให้เขาเขินหน้าแดงแบบนี้
“โอเคๆ
เลิกเล่นก็ได้”
“….”
“จะเอาจริงล่ะนะ”
“ห๊ะ”
สิ้นเสียงพูดใบหน้าหล่อก็ก้มลงซุกซอกคอขาวทันที
จูบเม้มฝากรอยแดงเอาไว้บ้างก่อนจะถอดเสื้อยืดตัวบางของคนตัวเล็กออก
เผยให้เห็นร่างกายขาวเนียนล่อตาล่อใจ
“อื้อออ”
แบคฮยอนครางเสียงหวานเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวสัมผัสกับยอดอกสีสวยจนรู้สึกเสียวสะท้านไปหมดทั้งตัว
ลิ้นร้อนตวัดหยอกล้อยอดอกคนตัวเล็กอย่างเมามันส์ ช้อนตามองใบหน้าหวานที่เหยเกเพราะความเสียว
เซฮุนใช้จมูกโด่งลากไปตามแผงอกลงมาถึงหน้าท้องแบนราบ
ซิกแพ็กอ่อนๆทำให้คนตัวเล็กดูเซ็กซี่มากยิ่งขึ้น
คนตัวสูงสูดดมความหอมจากเนื้อกายนวลเนียน
ก่อนจะประทับริมฝีปากร้อนลงบนหน้าท้องแบนราบ
“อ๊ะ…เซฮุน” คนตัวสูงระดมจูบบริเวณหน้าท้อง มือหนาก็ทำหน้าที่ลูบไล้เอวคอดอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
ก่อนที่จะจัดการถอดกางเกงคนตัวเล็กออกไปให้พ้นๆ
เซฮุนยกขาเรียวทั้งสองข้างพาดบ่าก่อนจะก้มลงจูบบริเวณต้นขาขาวด้านใน
อดไม่ได้ที่จะฝากรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้ คนตัวสูงยกสะโพกอวบให้ลอยขึ้นก่อนจะใช้ลิ้นแตะที่ช่องทางด้านหลัง
“อ๊ะ…อื้ออ” เซฮุนสอดนิ้วชี้เข้าไปเบิกทาง ก่อนที่ช่องทางจะต้องรับอะไรที่ใหญ่กว่านั้นเข้าไป
หนึ่งนิ้ว
สองนิ้ว
สามนิ้ว
“อ่ะ…อ่ะ” แบคฮยอนเชิดหน้าครางเสียงหวานเมื่อนิ้วมือทั้งสามเริ่มขยับเข้าออก
“ชอบมั้ยครับ?”
“อื้อออ…ช…ชอบ” แบคฮยอนหลับตาเชิดใบหน้าสวยขึ้นครางเสียงหวานด้วยความเสียวซ่านเมื่อปลายนิ้วที่กำลังชักเข้าออกโดนจุดกระสันภายใน
“ซ…เซฮุน…เข้า…อ๊ะ…เข้ามา” เสียงหวานเรียกร้องหาสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น
ซึ่งเซฮุนก็ไม่รอช้า ถอนนิ้วทั้งสามออกก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนหมด
เห็นเซฮุนแบบนี้
จริงๆแล้วคนตัวสูงเป็นคนใจเย็นมาก โดยเฉพาะเรื่องบนเตียงกับแบคฮยอน
เขาไม่อยากรุนแรง ถึงแม้ว่าเขาแทบใจจะขาดทุกครั้ง เขาอยากทะนุถนอมคนตัวเล็ก อยากให้คนตัวเล็กมีความสุขที่สุด
ไม่อยากให้เจ็บ
“เจ็บนะครับ”
คนตัวสูงยกสะโพกอวบทับหน้าท้องแกร่งของเขาก่อนจะค่อยๆกดหัวหยักมนเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังช้าๆ
เพื่อให้แบคฮยอนค่อยๆได้ปรับตัวก่อนจะดันมันเข้าไปจนสุดลำ
“อื้อออ”
เจ็บก็เจ็บ แต่ก็เสียวด้วย คนตัวเล็กหายใจเข้าลึกๆก่อนจะผ่อนลมหายใจออกช้าๆ
เพื่อทำให้ตัวเองผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น
“ดีมากฮยอง…อ่าาาา…เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้วนะครับ” เซฮุนครางเสียงต่ำในลำคอด้วยความเสียวไม่แพ้กัน
เพราะช่องทางหลังของคนตัวเล็กตอดรัดแท่งเนื้อร้อนของเขาแน่นไปหมด
มือหนาเลื่อนไปปัดผมหน้าม้าที่ปรกใบหน้าคนตัวเล็กออกก่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบหน้าผากสวยเบาๆอย่างเอ็นดู ตอนนี้แบคฮยอนน่ารักเหลือเกิน
ยามที่ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากบางเผยออ้าออกเพื่อรับอากาศเข้าไป
ทำให้เซฮุนยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้
สวย…..คนตรงหน้าสวยเหลือเกิน
เซฮุนก้มลงจูบริมฝีปากบางเพื่อเป็นการปลอบประโลมให้คนตัวเล็กรู้สึกดีขึ้น
มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นแนบลงบนใบหน้าของคนด้านบน หลับตาซึมซับความรู้สึกทั้งหมดก่อนที่คนตัวสูงจะถอนจูบออกแล้วดันตัวขึ้นนั่ง
“จะขยับแล้วนะครับ”
สิ้นเสียงคนตัวสูง สะโพกหนาก็ขยับเข้าออกทันที
“ซี๊ดดดดด…แน่นจัง” เซฮุนหลับตาซู๊ดปากเสียวเพราะช่องทางด้านหลังรัดแน่นมากจนให้ความรู้สึกจะเสร็จอยู่ตลอด
“อ่ะ…อ๊ะ” จังหวะที่คนตัวสูงส่งมาให้ไม่ได้รุนแรงแต่อย่างใด
แบคฮยอนชอบจังหวะแบบนี้ เซฮุนรู้ดี จังหวะที่ไม่เร็วจนเกินไปและไม่ช้าจนเกินไป
แต่รู้สึกดีเหลือเกินทุกครั้งเมื่อได้รับมัน
“อาาาาาส์…ฮยอง” มือหนาลูบไล้เนื้อตัวขาวเนียนของแบคฮยอนตั้งแต่อกแกร่งผ่านหน้าท้องแบนราบ
ลูบไล้เอวคอดและต้นขาขาวที่ตอนนี้มีรอยรักแต่งแต้มเป็นจุดๆ
มือหนายังคงลูบเนื้อกายคนตัวเล็กอย่างหลงใหล
ในขณะที่สะโพกหนาก็ขยับเข้าออกไม่หยุดหย่อน
“อ่ะ…อ๊าาาา…ส…เสียว” มือเล็กขยุ้มผ้าปูที่นอนแล้วกำมันแน่นระบายความเสียวซ่านทั้งหมดที่มี
เหงื่อกาฬผุดขึ้นบนใบหน้าสวยเต็มไปหมด
พอๆกับเหงื่อที่ไหลไปตามโครงหน้าหล่อและร่างกายของอีกคน
ไม่รู้ว่าตอนนี้เสียงครางของสองคนหรือเสียงหน้าท้องกระทบสะโพกอวบที่ดังกว่ากัน
เสียงเนื้อกระทบกันพั่บๆๆดังไปทั่วห้องนอน เซฮุนก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาว
ในขณะที่สะโพกก็ยังคงขยับ
“อ…อื้ออ…ซ…เซฮุน”
“ครับ”
เสียงต่ำขานรับทั้งที่ยังง่วนอยู่กับซอกคอคนตัวเล็ก
“จะ…อื้อออ”
“จะเสร็จแล้วเหรอ…อาาา…รอผมก่อนนะฮยอง”
“อ่ะ…อ๊าาาา”
“เสร็จพร้อมกันนะครับ”
เซฮุนดันตัวขึ้นก่อนจะขยับสะโพกหนาให้เร็วขึ้นอีกนิด
“ซี๊ดดดด…ฮยอง”
“อ๊าา…อ่ะ…เซฮุน…เร็วอีก…อ๊ะ” แบคฮยอนเด้งสะโพกรับแรงกระแทกจากคนตัวสูงด้วยอารมณ์พุ่งพล่าน
มือเล็กรูดรั้งแก่นกายตัวเองเมื่อรู้สึกกำลังจะถึงฝั่งฝัน สายตาเรียวมองเพดานสีขาว
สายตาพร่ามัวเต็มที ตอนนี้สมองของเขาขาวโพลนไปหมดแล้ว
เซฮุนก้มลงมองแท่งเนื้อร้อนของตัวเองที่ผลุบเข้าผลุบออกจากช่องทางคนตัวเล็ก
มือหนาจับสะโพกอวบเพื่อยึดเป็นหลักก่อนจะหลับตาควงสะโพกในจังหวะสุดท้าย
“อาาาาาส์”
เสียงครางทั้งสองคนดังขึ้นพร้อมกัน น้ำเหนียวหนืดสีขาวขุ่นปลดปล่อยออกมาจากแก่นกายเล็ก
เช่นเดียวกับของคนตัวสูงที่ฉีดพุ่งเข้าไปเต็มช่องทางหลังก่อนจะไหลย้อนออกมา
แบคฮยอนอ้าปากหอบหายใจเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด
เซฮุนเองก็หอบหายใจแรงไม่แพ้กัน เครื่องปรับอากาศก็ทำงานได้ดีเช่นเดิม
แต่กลับไม่สามารถบรรเทาความร้อนรุ่มในตัวของทั้งสองคนได้เลยแม้แต่นิด
เซฮุนถอนแกนกายออก
วางขาเรียวลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอื้อมหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวเขากับแบคฮยอน
แล้วซ้อนด้านหลังโอบกอดคนตัวเล็กเพื่อเพิ่มความอบอุ่น จมูกคมสูดดมกลุ่มผมนุ่มก่อนจะซุกจมูกลงซอคอขาวรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้
“หอมจัง”
มันหอมจริงๆนะ
กลิ่นหอมที่ทำให้เขาติดใจ กลิ่นหอมที่ไม่ได้มาจากน้ำหอมหรือสบู่อะไรนั่น
แต่เป็นกลิ่นหอมจากเนื้อกายของแบคฮยอน
“นี่
เลิกดมได้แล้วหน่า เหมือนพวกโรคจิตเลยอ่ะ”
“ก็มันหอมนี่
เลิกหอมได้มั้ยล่ะ จะได้เลิกดม”
“หาาา
แล้วมันเลิกหอมยังไงวะ” เด็กบ้า พูดอะไรก็ไม่รู้
“ไม่รู้ล่ะ
ถ้าฮยองเลยหอมไม่ได้ ผมก็จะดมแบบนี้แหละ ดมจนกว่าจะเป็นมะเร็งปอดตาย”
“ดี
งั้นตายไปเลย”
เซฮุนหลุดขำออกมาเบาๆ
ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน
แต่แบคฮยอนกลับได้ยินมันชัดทุกคำ
“ถ้าเป็นฮยอง”
“….”
“ถึงตายผมก็ยอม”
เด็กบ้า
ไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหนเนี่ย ใครสอนห๊ะ เลี่ยนอ่ะ
“ผมรักฮยองนะ”
เซฮุนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะจูบหัวไหล่เนียนเบาๆ
ซึมซับความสุขในช่วงเวลาที่มีคนตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอด แบคฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะหลับตาลง
“ฮยองก็รักนาย
เซฮุน”
อร๊ายยย
คนอ่านเขินมั้ยไม่รู้ รู้แต่ว่าคนเขียนเขินมาก แต่งไปเขินไป >/////< เซฮุนเขาทะนุถนอมแบคฮยอนดีจังเลย
อิจมั่กๆๆ5555555 จริงๆเรื่องนี้เราไม่รู้จะเขียนอะไรดี แต่พอดีอยู่ว่างๆไม่มีอะไรทำเลยนึกอยากจะเขียนเอ็นซีขึ้นมา
นึกถึงโมเม้นที่แบคอัพไอจีรูปแทททูที่แขนเซฮุนบวกกับเรื่องเกมโปเกม่อน
บวกกับความงอแงของโอเซฮุน เลยได้เรื่องนี้ออกมา OSนี้ไม่เน้นพล็อตเรื่องค่ะ
เน้นเอ็นซี กรี๊ดดดเขิน ขอบคุณทุกคนอีกครั้งที่อ่านจนจบนะคะ แสดงว่าต้องชอบไม่มากก็น้อยใช่ม๊าาาา
อิอิ นี่ก็เป็นเอ็นซีฮุนแบคเรื่องที่สองของเราแล้ว
ฝากเรื่องนี้แล้วก็เรื่องต่อๆไปด้วยนะค้าาาาา
แล้วก็เรื่องโปเกม่อนในเกาหลีถ้าข้อมูลเราผิดพลาดก็ขออภัยด้วยนะคะ
สำหรับใครที่ชอบชานแบคด้วย หรือออลแบค เรามี OS ชานแบคหลายเรื่องเลยน้าา nc ทั้งน้านเลย อยากเข้าไปอ่านจิ้มเลยค่าา auaumlovecb.blogspot.com
#ฮบstory
@Auaum_CB
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น